İnsanoğlunun bu günlere gelene kadar pek çok aşamalardan geçmiş olduğunu hepimiz biliyoruz artık. Fiziksel ve ruhsal olarak tekamüle açık olan insan için esas hedef ‘Güzel davranışlarla donanarak ahseni takvim’e ulaşmaktır. Geçmişte insanlığa gönderilen pek çok peygamber ve onlardan sonra toplumlara öğretmenlik yapan filozof ve düşünürler de aynı şekilde insanların eğitim ve öğretimle kemale yani olgunluğa ulaşması için çaba sarf etmişler. Ama ne yazık ki kimi zaman nesillerin talim ve terbiyelerinde her hangi bir şekilde gecikme veya ihmal olunca bu durum bir sonraki nesilde negatif olarak toplumu etkilemiş ve tekamül sürecindeki gidişata zarar vermiştir. Kendi cinsine farklı tarzlarda şiddetler uygulayarak bu kadar zarar veren tabiatta başka canlı var mıdır bilemiyoruz. Sosyal bilimlerle uğraşan akademisyenler bu konuyu bir doktora tezi olarak çalıştırsalar iyi olur.

Şiddet; insanın doğasına en aykırı uygulamadır.

Onur kırıcı, fıtrata aykırı, ilahi iradeye zalimane bir başkaldırıdır.

Özelde kadına ve çocuğa şiddet, toplumun merhamet ve sevgi duruşunun merkezi olan kalbine vurulmuş bir darbedir.
Genelde ise insana uzanan her sert el, her onur kırıcı söz; akla, vicdana ve insanlığa ihanettir.
Bu zalimane tavra karşı aklı selim olan insanlar sustukça bu zulüm büyür, karşı durdukça, doğru tepki verdikçe azalır.
Her aklı başında insan şiddete sessiz kalmamalı, insan onuruna sahip çıkmalıdır.

Şiddet: Aklın, Ahlâkın ve İnsanlığın İnkârı

Şiddet, bireyin karşısındakini nesneleştirmesi, onun iradesini ve varlığını yok saymasıdır. Bu tavır, insanı değerli kılan temel ilkelerle; akıl, vicdan ve adaletle doğrudan çelişir.

Her türlü şiddet, insani iletişimi kesintiye uğratır; çözüm değil, yıkım üretir. Kadına yönelen şiddet ise sadece bireysel bir travma değil, toplumsal bir yara olarak derin etkiler bırakır.

Kadın, aile yapısının temeli, toplumun ruhudur. Ona yapılan her zulüm, geleceğe yapılan bir kötülüktür.

Ve çocuklara uygulanan şiddet ise daha içler acısı. İnsan kendi canından ve kanından gelen sevgi ve ilgiye muhtaç, korumasız evladına nasıl kıyar?

Evladına vahşi hayattaki hayvanat bile merhametle ve ilgiyle içgüdüsel olarak koruyup bakarken insanoğlu nasıl aklını ve vicdanını bu kadar kaybetti ki bu derece zalim oldu.

Hem de sözde bu modern çağda?

Akıl, sorunları kaba kuvvetle değil; diyalog, empati ve anlayışla çözmeyi öğütler.

Vicdan, hiçbir ayrım gözetmeden masumu korumayı emreder.

Bu bağlamda şiddeti normalleştirmek veya görmezden gelmek, bireysel değil, kolektif bir ahlaki çöküştür.

Sessizlik, zalimin en büyük silahıdır.

Bu nedenle her duyarlı birey, yalnızca kadına değil; insan ve diğer canlılarda dahil her türlü şiddet eylemine karşı açık bir duruş sergilemeli, insan ve calı onurunu savunmalıdır.

Özel anlamda kadına yönelik şiddet, yalnızca bireysel bir mağduriyet değil; çok daha derin ve yaygın toplumsal sonuçlar doğuran bir krizdir. İşte bunun neden toplum üzerinde daha büyük ve sarsıcı etkiler oluşturduğunu açıklayan bazı temel noktalar:

1. Kadın, Toplumun Temel Taşıdır

Kadınlar sadece birey değil; aynı zamanda anne, eğitici, bakım verici ve toplumsal değerlerin taşıyıcısıdır.

Bir kadına yönelen şiddet, onun sağlığını, ruh halini ve yaşam güvenliğini tehdit ettiği gibi; onunla birlikte yetişen çocukları, içinde bulunduğu aile yapısını ve etkileşimde olduğu sosyal çevreyi de doğrudan etkiler.

2. Şiddet Nesilden Nesile Aktarılır

Kadına uygulanan şiddet, özellikle çocukların gözleri önünde gerçekleştiğinde, sadece bugünü değil yarını da etkiler.

Çocuklar, şiddeti bir iletişim biçimi olarak öğrenir ve gelecekte ya uygulayıcı ya da mağdur olarak bu döngüyü devam ettirme riski taşır.

 Böylece şiddet, bireysel bir olay olmaktan çıkar, kültürel ve yapısal bir sorun hâline gelir.

3. Kadının Susturulması, Toplumun Üretkenliğini Zayıflatır

Kadınların şiddet, baskı ve engelleme sebebiyle eğitime, iş hayatına veya sosyal yaşama katılamaması; toplumun üretici gücünün ve çeşitliliğinin azalmasına yol açar. Bu da kalkınma, ahlaki teamüllerin korunması ve yaşatılmasının kesintiye uğramasına, refah ve sosyal denge açısından ciddi bir gerilemeye düşmesine neden olur.

4. Toplumsal Adalet ve Güven Sarsılır

Kadına yönelik şiddet görmezden gelindiğinde ya da cezasız bırakıldığında, toplumda adalete olan güven sarsılır.

Bu da sadece kadınlar için değil, tüm bireyler için hukuk ve güvenlik sistemine olan inancı zayıflatır.

Adaletin işlemediği bir yerde toplumsal barış da sağlanamaz. Şiddeti uygulayanlar acil ve adil bir şekilde yargılanmalıdır.

Adalet devletlerin devamında esas olduğundan kadın/anne de toplumların insan kaynağının merkezinde olmaları sebebiyle esastır, asıldır.

5. Kadına Şiddet, Tüm İlişki Dinamiklerini Bozar

Kadına yönelik tahakküm, ikili ilişkilerdeki dengeyi yıkar. Sevgi, saygı ve anlayış yerine korku, baskı ve boyun eğme hâkim olur. Bu durum sadece ev içini değil; iş yaşamını, kamusal alanı ve sosyal ilişkileri de etkiler.

Kısacası, kadına yönelik şiddet, bir toplumun sadece vicdanını değil, istikbalini de hedef alır. Toplumun sağlıklı gelişimi, kadının onuru ve güvenliğiyle doğrudan ilişkilidir.

 Bu yüzden kadına yönelik şiddetle mücadele, bireysel değil, toplumsal bir sorumluluktur. O halde özelde kadın ve çocuklara genelde tüm insanlara yönelik şiddet eylemlerine karşı kim kime yaparsa yapsın şiddet uygulayarak zalim olan ve insanlık onurunu kaybedenlere karşı talimle terbiye ile ve cezai müeyyidelerin olduğu yasalarla topyekün tüm toplumla karşı durulmalıdır.

Şiddet bir insanlık suçudur.

Şiddet uygulayanların dininden de din anlayışından da insanlığından da şüphe edilir. Yaratıcısını tanıyan insanı tanır. Yaratanını bilen, sayan ve seven; insanın saygı değer olduğunu bilir ve ona saygı duyup onu sever.

Yaratanını tanımayan, aklı gideren maddeleri akılsızca kullanıp sonra kimliğini kaybeden, stresini doğru yönetemeyip en yakınından başlayarak onlara hayasızca zulmeden ve toplum için güvenlik sorunu haline gelen kimselerin cinsiyeti, milliyeti, eğitimi ve kimliğini tartışmaya gerek yoktur.

Bu gün dünyayı kasıp kavuran, ülkeleri menfaatleri uğruna işgal eden, masum binlerce insanı katletmekten geri durmayan, ekonomik güçleri sebebiyle insanlığa hayatı dar eden arsız, yüzsüz, hayasız bazı yetkililerin de aslında insanlığa topyekün şiddet uygulayarak uluslar arası insanlık suçu işlediklerine de şahitlik ediyoruz aslında.

Bu tür modern zalimlerin çocukluk ve yetişkinlik dönemlerinde gördükleri aile içi ya da aile dışı şiddetin bir hıncı ve hırsı olarak insanlığa bunu tekraren şiddet olarak yansıttıklarını söylesek yanlış olur mu?

Şiddetin ve zulmün tamamına hayır deyip; temelde doğru eğitimle işe başlayıp (önce ahlak ve akide) eğitimi düzenli ve sürekli hale getirmek, fiili ve yasal örgütlenmelerde bulunmak, kanuni düzenlemeleri yapmak insani bir görevdir.