Basit bir rüzgar sanmıştık ama öyle olmadı. Şu TV leri evlerimize helal paralarımızla sokup baş köşeye koyduğumuz günden beri hemen hemen her şey ters gitmeye başladı. Zamanın önemli bir şahsiyetine o zaman ‘’Efendim TV yayınlarında sıkıntı var, bazı programlar toplum yapımıza uymuyor bunlar yayından kaldırılmalı’’ benzeri bir soru sorunca; ‘Kumandası elinizde, ya kapatın ya da kanal değiştirin’ diye cevap vermişti.

Ama öyle olmadı kapatamadık gitti. Açtıkça açtık, açıldıkça açıldık. Bir rüzgar, bir sel, olumsuz bir akım başlamıştı. Su ve rüzgar bulduğu açıklığı affetmez açık gedik olarak bulduğu yerden içeri muhakkak girer.

Evet bıraktığımız açıkları affetmedi TV lerdeki diziler, reklamlar ve sonrasında çoklu sosyal medya rüzgarları.

 Hayal dünyalarımız, olaylara bakış açımız, bana göre diye başlayan temelsiz ve mesnetsiz yorumlarımız aldı başını gitti.

Kendimize güvenimiz gelmişti sanki.

 Gözlerimizin ve nefislerimizin hoşuna gitmişti bu durum. Aç kalan nefislerimize renk gelmişti renkli TV lerle.

Nefsimizi tatmin edip beslemek birinci hedefimiz oldu zamanla. Düzenli şekilde haberler, maçlar, dizileri takip etmek günlük virdimiz haline gelmişti.

 Ara reklamlarda iştahımızı kabartan yiyecek ve içecek reklamları, ilginç kadın ve erkek modeller şehvetlerimizi kamçılarken izlediğimiz batılı yaşam tarzı damarlarımızda cevelan etti.

Yetmişli yıllardaki yeşilçam filmleri de Amerikan ve batı filmlerinden aşağı kalmamıştı hani.

Milli ve manevi değerlerimiz her filmde her senaryoda ayrı şekillerde bombardımana tabi tutuldu.

Evde aynı oda da biribirinden çok uzaklarda aile bireyleri.

Herkes gergin çünkü bedenlerini evlere hapis olarak görüyorlar nefisler başka yerleri özlerken ruhlar kafeslerde mahkuüm hale gelmiş vaziyette.  

Bu arada bizim kerametleri kendilerinden menkul eğitimciler, tarihçiler, ilahiyatçılar ne bilgi, ne senaryo ne de hikaye roman dalında bir şeyler üreterek piyasada varlık gösteremediler. Sadece niteliksiz, toplum yararına bir faydası olmayan uluslararası makalelerde atıfa bile gerek görülmeyecek tarzda akademik çalışmalarla meşgul oldular.

Tabii ki önce bir kariyer lazımdı. Bu kariyerin içinde insana, toplum sosyolojisine, gelişmeye yönelik akademik derinlik çokta önemli değildi. Bu sürede bayağı akademik insan yetişti. Bir kısmının akademik kariyerleri de malum illegal örgütün elinden türeyip gitmiş ve ülkeyi bir kangren gibi sarmıştı.

 Ha bu malum yollardan akademik kariyer yapanların kariyerlerinin geçerliliği, soruları çalarak üniversiteye girip diploma alanların diploma durumu ne olacak? Bunlar sebebiyle bir soru eksikle üniversiteyi kaçıranların haklarını kim ve nasıl teslim edecek? Bu zalimler için dümnya da işleyecek bir adli mekanizma bekliyoruz ellerimiz koynumuzda. Gözlerimiz ufukta.

Dava adıyla …

Yetmişli yıllarda İnandığımız ( ya da dava diye inandırıldığımız) siyasi akımlar o zamanlarda sadece iktidar olmaya odaklanmışlar ve her geçen gün yok olan aileleri gençleri çoktan ihmal etmişlerdi. Vatanı kurtarma meraklısı olarak yola çıkanlar kendi eşlerini çocuklarını kaybediyorlardı ama farkında bile değillerdi.

Ev sohbetleri, derneksel faaliyetler, her cemaat, tarikat sadece kendine üye toplamaktan başka bir amaç edinmiş değillerdi. Bu işlerin öncüsü durumunda görevlendirilen profili düşük kişiler, suya sabuna dokunmayan pasif, etkisiz, sorgusuzca itaata uygun Müslüman tipini maharetli bir şekilde oluşturmuşlardı. İyi de yönetiyorlardı hani…(!)

Rahmetli Timurtaş Hocanın vaazlarında ‘’ Bana Vel Asr suresini anlatacak kadar TV lerde süre verin istediğiniz profesörü karşıma çıkarın’ meydan okuyuşları zamanla güme gitmiş merhum hocanın oğlu kim tarafından nasıl ve ne şekilde Piyango idaresinin genel müdürü yapılmıştı?

Bu nasıl bir aklın eseriydi? Bu işi organize edenler Müslümanlara nasıl mesaj veriyorlardı? Faize, kumara meydan okuyan hocanın oğlu milli kumar organizasyonun başına getirilmişti. Ama hocanın oğlu bu kumar oganizasyonunun genel müdürlüğü işini nasıl kabul etmişti hayret ki hayret doğrusu! ( Yani merhum hoca da ümmeti kurtaracam derken herhalde o da oğlunu kaybetmişti Allahu alem) Hala cevabını arıyoruz. Vayy bee nerden nereye.

Devam etti süreç dünün kallavi mücahitleri ganimet sofrasını görünce hemen şirketleri kurmuş çoktan müteahhit olmuşlardı… Yasal ve helal kriterler devreden çıkarılmış; kitap, sünnet, icamayı ümmet bir tarafa bırakılıp,  ‘Kıyası fukaha’ daki kıyası kendi iktidar ve servet yığma şehvetlerine uygun hale getirip  fetvayı da verip çoktan mala çökmüşlerdi.

Ve o müthiş cevap; ‘ne yani onlar yıllardır yediler biz yemeyecekmiyiz’ diye haram ve leş olan, hakları olmayan şeylere çoktan konuvermişler ve geçmişte beraberce İslami tedrisatta bulunan bir avuç kalan arkadaşlarının emri bil-mağruf telkinlerine kulaklarını tıkayıp, haram işleme iştahlarını kaçıracaklar diye onlardan arşın, arşın kaçmaya başlamışlardı.

Eskiden ‘bizim’ diye baş tacı ettiğimiz gazetede yazan; ismi lazım değil slogancı bir yazar vardı. Ona yıllar önce ‘ abi ne oluyor böyle, biz sizleri böyle bilmezdik, dava inancımızda böyle şeyler yoktu, bizler bunun için mi o kadar maddi manevi emekler verdik pek çok hakkımızdan dava diye feragat ettik deyince; ‘sizi kim zorladı ki, yapmasaydınız’ diye cevap vermişti.

Eski yazdığı gazeteyi de artık o bile çoktan bırakmıştı.  Vayy bee Payitahtta olmanın avantajı bu demek ki.. Harçlıklarımızdan vererek desteklediğimiz yazarlar güç eline geçince önce bizleri azarlamaya başlamışlardı. Masum Anadolu çocuklarının emekleri, göz yaşları, duaları, infakları, kendi imkanlarıyla dava derdiyle ziyaret ettikleri evler, mahalleler, her iklimde şehir şehir doldurulan miting alanları, bin bir emekle bir yere getirilen bu ulvi davanın sözde başındaki akıl hocalarından birinden bu cevabı alınca kahrolmuştum…

Bu şahıs, hala yine bazı ismi lazım olmayan kanallarda yorum için çıkınca hemen kanal değiştiriyorum günaha girmemek için… Ve hala aldatıyor.. Amelde münafıklıkta zirve yapmışlar ne yazık ki…

Ailemiz

Şimdi anne babalar üzgün, mahzun ve her geçen gün daha perişan. Çocuklarımız evimizde aynı evde ama bizlerden çok uzak. Dedeler, nineler daha bezgin ve bitkin. Zamanı sorguluyorlar zaman değişti diyorlar.

Hayır zaman değişmedi aslında…

Zamanın içini biz kirlettik.

Her fecir vaktini bize ecir vakti olarak lutfeden Allah cc aslında her yeni günde tertemiz bir sabahı bize veriyor, içini güzel eylemlerle dolduralım diye.

Ama öylesine DNA larımızı kendi niyetlerimizle ve ellerimizle öylesine bozduk ki her günü kaosa, zulme, günaha, haksızlığa bizzat biz açıyoruz.

Bireysel günahlar artınca evrensel zulümlere de duyarsız kalıyoruz. Basiretimiz kapanıyor, merhametimiz yok oluyor. ( Gazze konusundaki duyarsızlığımız içimize bayağı yerleşti artık farkında mıyız)

Gündemlerimiz sadece, para, şöhret, şehvet, nikahsız ilişkiler, iktidarı elde etmek için her yolu mübah görme, helal ya da haram olması önemli olmayan servet edinme, illegal çarklardan menfaat edinme gibi korkunç bir uçuruma doğru revan oluyoruz.

Merhum Alev Alatlı; ‘Her yasal helal değildir’ diyene kadar bir tane ilahiyatçıdan bunu duyamamıştık.

Sözde temel İslami eğitim alanlara, helal ve haramı, hak ve adaleti hatırlatınca çok pratik şekilde güzel bir cevap veriyorlar: ’Sen hala orada mı kaldın.. Biraz bu tarafa gelsene, çok geride kalmışsın!’ diyorlar.

Ne hazin durum değil mi?

Ama hayır!

Hak yolda olmaya ve Hakkı söylemeye, tebliğ etmeye, temsil etmeye Kur’an ve sahih sünnete göre doğruları açıklamaya devam edeceğiz başka yolu yok.

Çünkü bu yol HAK, diğer yol BATAK!