Çocukluğumda kucağında uyuduğum zamanlardan hatırımda kalan şeylerin arasında en net olanı yumuşacık yanaklarını durmaksızın okşayıp duruşumdur. Gece uykumun arasında, elimin yanağındaki gezintisi ve dokunuşu bana hep bir güven, hep bir sıcaklık vermiştir. O sakinleştirici etkiyi hiç bir terapistin tavsiyesinde ya da hiçbir eczanenin raflarındaki kutularda bulmak imkânı yoktur kanaatimce.

Merhum annemden bahsediyorum. Yanakları oldum olası hep yumuşacıktı. Dominant, kararlı ve aldığı kararlardaki tavizsiz dik duruşluydu. Bunların yanında, yüreğindeki şefkatin, merhametin ve adını koyamadığınız çekim alanının en görünür yeri idi onun yanakları.

Adeta devlet gibiydi. Dik ama merhametli. Dışı sert ama içi yumuşacık. Dışındaki sertliğin yanında içten gösterdiği bir merhamet noktası mutlaka olan devlet gibi kadındı anam. Devlet vatandaşına şefkatini gösterecek bir yolu mutlaka bulurdu ya. İşte annemde ilk önce yüzünden, çehresinden, o hayatın kırışıklıkları ile güzelleştirdiği yanaklarından gösterirdi şefkatini. Yaşına bağlı olarak vücut derisinde oluşan sarkmalar tecrübesine, kulluğuna işaret ederdi adeta.

Ömrünün son 7 yılında yaşadığı ağır ve sürekli hastalığı döneminde de yüzünden anlardım her şeyini. İstese de gizleyemezdi benden. Emaneti sahibine teslim etmeye hazırlandığı son günlerinde de öyle oldu.  Daha sıkı bir tedavi uygulansın diye yoğun bakıma götürülmesi gerekmişti. Hekim eşliğinde sedyesi hareket edeceğinde bir şey beni çekti aldı götürdü çocukluk günlerimdeki o sakinleştirci anlara.

Seslendim doktora;

-Doktor bey dur!

Durdu.

Adımlarım hızlıca götürdü beni anneciğimin yanına. Doktor yüzündeki oksijen maskesini çıkartmıştı. O yumuşacık, o merhametli, o çileli ve sakinleştiren yanağından son bir kez öptüm. Son bir öpücüktü alıp yanıma hatıra olarak saklayabildiğim. Bütün bir ömrün şefkatini içinde saklayan bir hatıra. Yine sıcacıktı. Yine yumuşacıktı. Yine kırış kırış yine güzel yine sadece annemdi.

Neden mi yazdım bunları?

Annemin yanında hep çocuktum ben. Onunla hatıralarım hep çocukluğumun üzerine kurulmuş oyun bahçesi gibiydi. Evet, özlüyorum annemi. Bununla birlikte o son öpücüğün sıcaklığına hasret geçen günlerime, Kadere iman etmiş yüreğim eşlik ediyor. O imanım nedeniyle bir Müslüman olarak “rıza” örtüsüne bürünüyorum. Helalleşme ve özellikle de son busenin hatırasını bana bahşeden Rabbime hamd edebiliyorum.

Peki ya Gazze’nin küçük ve benim gibi büyümüş  “çocukları”! Onlar bir son öpücük almaya fırsat buluyorlar mı annelerinin yanaklarından?

Maalesef hayır!

 Tarih boyunca bütün “hatıralara” saygısızlık edip onları yok etmeyi kanıksamış bozguncu Siyonist Yahudi Gazze’nin çocuklarına ait bütün hatıraları apansız yok ediyor. Bırakınız anneciğinin yanağına kondurulmuş son bir öpücüğü, vesikalık bir fotoğraf bile bırakmıyor. Vahşice atılmış bombalar her tarafı cehennem gibi yakıp yıkıyor.

“Hakkını helal et annem” diyebilmenin önüne geçmeyi ödev bilen bir örgütlü ve toplu kötülük güruhu ile karşı karşıyayız. Onları kandan beslenen bu vahşi sevinçlerinde yok edecek tarihin yakın olduğuna iman etmek elbette sabrımızı arttırıyor.

Ancak; “Size ne oldu da Allah yolunda ve “Rabbimiz, bizi halkı zalim olan bu şehirden çıkar, bize tarafından bir sahip gönder, bize katından bir yardımcı yolla!” diyen çaresiz erkekler, kadınlar ve çocuklar uğrunda savaşmıyorsunuz?” (Nisa:75) ilahi uyarısının muhatabı olmaktan da çok çekiniyorum.

Evet ben seni Özledim annem. Ancak emin ol seni özlemekten ve özledim demekten bile utanıyorum. Zira Gazze’nin yetimleri bu özleme imrenirler mi acaba diye yüreğim sızlıyor.

Rabbim bizleri seninle ve Gazze’nin masumlarıyla cennette buluştursun

Amin