Sevgili Dostlar,      

Osmanlı padişahlarından Kanûnî Sultan Süleyman’ın ömrü savaş meydanlarında geçmesine rağmen onun şu yönü de çok ibretliktir: O, akşamları tamamen kendi el işçiliği ile mücevherleri işler, kuyumcuların bile şaşıp kaldığı yüzükler, takılar, oyma eserler ve süs eşyaları yapardı. Bu ürünleri de kendi yaptığını söylemeden çarşıda bir başkasına sattırırdı. Oradan gelen paralarla Sevgili Peygamberimiz’in kabrinin de bulunduğu Mescidi Nebevî’nin kandillerinin yağını alırdı. Bu yağları devletten aldığı maaşla bile almayıp sadece kendi el emeğinden kazandıklarıyla alması hem alın teri ve helâl kazancın hem de Peygamber Efendimize olan bağlılığın güzel bir göstergesidir.

Yine Kanûnî Sultan Süleyman Hicaz Bölgesi’ne haber göndererek Mescid-i Nebevî’deki Peygamber Efendimizin namaz kıldırdığı mihraptaki seccadeyi bir adım geriye aldırıyor. “Orası Peygamber Efendimizin makamıdır. Oraya layık olan var, olmayan var. Bizim başımız Peygamber Efendimizin ayağının bastığı yere denk gelsin!” diye emir veriyor ve o şekilde uygulanıyor. Mihrab-ı Nebî’yi ve Mihrab-ı Süleymânî’yi yaptırdı. Bu mihrâbın içini doldurtmuştur ki burada namaz kılanlar, Peygamberimizin bastığı yere secdeetsinler. İşte bu uygulama da Peygamber Efendimize duyulan sevgi ve saygının açık ve net bir göstergesidir.

Yine Hicaz Demiryolu’nu ve istasyonlarını yaptıran İkinci Abdülhamit’in Peygamberimiz’i rahatsız etmemek için Medine’ye yakın rayları keçe ile kaplatması da Peygamber Efendimize duyulan sevgi, saygı ve bağlılığın açık bir örneğidir. Şu olay da ayrıyeten ibretliktir:

Sultan İkinci Mahmut Han döneminde Sevgili Peygamberimiz’in mübarek kabirlerinin üzerindeki Yeşil Kubbe’nin tamir edilmesi gerekiyordu. Hâdimu’l Harameyn olan Sultan İkinci Mahmut Han, bu görev için çalışma başlattı. Tüm ustalara haber gönderildi. Tabii ki bu görev sıradan insanlara verilemezdi. Seçilecek ustalar hem işinin ehli olmalı hem de mânevî yönden edep ve ahlâkıyla örnek kişiler olmalıydı. Onun için sanatında mahir, işinin ehli ustalar tek tek incelenerek ciddi bir sınava alındılar. Hem ustalık yönünden hem de edep ve ahlâk yönünden sınavlardan başarı ile geçen ustalardan bir ekip oluşturuldu. Tek tek incelenerek ve ciddi bir sınavdan geçerek oluşturulan bu heyet İstanbul’dan Medine’ye hareket etti. Medine’ye vardıklarında ustalar baktı ki yeşil kubbe ufak bir tamirle düzelecek gibi değildi. Yeşil Kubbe’nin yerinden tamamen sökülerek büyük ve kalıcı bir tamir yapılması gerekiyordu. Sevgili Peygamberimiz’e de oldukça yakın çalışacaklardı. Onun için ustalar Sevgili Peygamberimiz’e saygısızlık olmasın diye, “Bu tamirat boyunca asla dünya kelâmı konuşmayalım,” şeklinde karara vardılar. Peki ama nasıl anlaşacaklardı? Kendi aralarında bir “zikirdili” oluşturarak şu kararı aldılar:

“Sen bana harcı uzatırken ‘Allah’ diyeceksin. Ben sana çekici uzatırken ‘Lâ ilâhe illallah!’ diyeceğim. Sen bana tuğlayı uzatırken ‘Sübhânallah!’ diyeceksin. Ben alırken ‘Elhamdülillah!’ diyeceğim.” İşte Yeşil Kubbe bu seçkin ecdadımız tarafından, hiç dünya kelâmı konuşulmadan âdeta zikirlerle örülerek mükemmel bir şekilde tamir edildi. Bu mükemmel davranış ecdadımız Osmanlı’nın Sevgili Peygamberimiz’e olan sevgi ve saygısının ne güzel bir örneğidir.

Biz Osmanlı’yken, Sevgili Peygamberimiz’e (s.a.v) öyle bir saygı ve sevgiyle bağlıydık ki O’nun vefât yaşı olan 63’ü geçmeyi “haddi aşmak” sayardık. Bu yüzden 63 yaşını geçtiğimiz zaman biri bize yaşımızı sorduğunda, “Haddi aştık,” diye cevap verirdik. İslâm medeniyetinin öncüleri olan ecdadımız, İslâm’a ve İslâm âlimlerine öylesine bağlıydı ki onları güçlü yapan da işte bu bağlılıklarıydı. Saraydaki en büyük devlet işlerinden bahçedeki en küçük karıncaya kadar yapacakları tüm işleri istişare ederler, fetvasını alırlar ve bundan sonra yaparlardı. Fetvasını almadan değil insanı karıncayı bile incitmezlerdi. Şu örnek bunun en açık göstergesidir: Kanuni Sultan Süleyman, hocasına şöyle diyordu: “Meyve ağaçlarını sarınca karınca, günah var mı karıncayı kırınca? Hocası Ebussuûd Efendi soruyu şöyle cevaplıyordu: “Yarın Hak’kın divanına varınca Süleyman’dan hakkın alır karınca.” Görüldüğü gibi koskoca padişah fetva alamayınca ağaçlarına zarar veren karıncaları öldürmemiştir.

Ecdadımız Osmanlı Allah’a ve Resülüne olan bağlılığıyla önce gönülleri sonra ülkeleri fethetmiş ve üç kıtaya adalet ve sevgiyle hâkim olmuştur. Avrupa’da bir toplantıda, Cezayirli bir genç Necip Fazıl’a Fransızca sorar: “Osmanlı sömürgeci değil miydi?” Necip Fazıl yanıtlar: “Evladım! Eğer Osmanlı dediğin gibi sömürgeci olsaydı, şu anda sen bu soruyu Fransızca değil, Türkçe soruyor olurdun!”

Biz dedelerimiz Osmanlıyı boşuna mı seviyoruz? O sultanlar ki kimi Kur’ân-ı Kerim’in olduğu yere yatmayı edep dışı saymış. Kimi Peygamber övgüsü almış. Kimi hiçbir namazın ne sünnetini ne farzını hiç kaçırmamış ve cemaate imam olmuş. Kimi galip olduğu savaştan kibirlenmemek için gece çadırına mezar açtırıp orda sabahlamış. Kimi Mısır seferinde Peygamber Efendimizi (s.a.v.) görmüş. Kimi abdestsiz yere basmamış ve hiçbir belgeyi abdestsiz imzalamamış. Kimi Hicaz Bölgesi’nden gelen mektupların makamına kadar getirilmesine müsaade etmemiş de abdestini tazeleyip ta sarayın dış kapısından kendi elleriyle teslim almış. Kimi Kâbe’nin temizlenmesinde kullanılan süpürgenin ucundaki tüyleri başına takmış. Daha bunlar gibi binlerce örnek sayabiliriz. Böyle dedelere torun olmak ne büyük şeref. Rabbim bizlere onlara layık torunlar olabilmeyi nasip eylesin. Demek ki Osmanlıya olan bağlılığımız onların Kur’ân ve sünnete olan bağlılığından, sevgimiz de onların Yüce Allah’a ve Sevgili Peygamberimize olan sevgilerinden kaynaklanmaktadır. Canım kurban olsun böyle Peygamber’e de böyle ecdada da. Selam, sevgi ve duayla...