Sevgili Dostlar,

Bugünlerde herkesin ortak derdi: Bu nesil nereye gidiyor? Sahi bu nesil nereye gidiyor? Atasını saymayan, sokakta gördüğü kediyi tekmeleyen, vatan millet kaygısı olmayan, hedef ve plandan yoksun olan bu nesil nereye gidiyor? Bu gençler bizim evlatlarımız değil mi? Yoksa uzaydan mı geldiler? Bugünlerde sık sık duyduğumuz bu soruların cevabını ararken Hz. Ömer (r.a.) döneminde tıpkı bizim bugün gençlerimizden ve neslimizden yakındığımız gibi oğlunu suçlayan ve şikâyet etmek için Hz. Ömer’e (r.a.) giden baba geldi aklıma. Şöyle ki:

Bir adam Halife Ömer’e (r.a.) giderek oğlunu şikâyet eder. Tıpkı bugün bizlerin bu gençlik nereye gidiyor dediğimiz gibi. Başlar oğlundan dert yanmaya. Ey Ömer! Durum böyleyken böyle. Evladından öyle bir şikâyetçi olur ki durum çok vahimdir. Adamı dinleyen Hz. Ömer (r.a.) çocuğa nasihatte bulunur: “Evladım bizi yetiştiren, dinimizi öğreten, bizim için her türlü fedakârlığı yapan ana babamızı üzmeyelim. Bak onlar seni yetiştirmek için binbir zorluğa katlandılar. Belki kendileri aç kaldı ama seni aç ve açıkta bırakmadılar. Kendi alamadıklarını sana aldılar. Ana babanı üzme evladım. Ana babayı üzen Allah’ı ve Resülünü üzer.” gibi güzel cümlelerle ana baba hakkından anlatmaya başladı. Çocuk bir müddet Hz. Ömer’i (r.a.) dinledi sonra da:

-“Ey Emir el Mü’minîn! Dediklerinin hepsini kabul ediyorum ancak çocuğun ana babası üzerinde hiç mi hakkı yok?” diye sorunca Hz. Ömer elbette çocuğun da pek çok hakkı olduğunu söyledi. Her anne babanın çocuğa güzel bir isim koyması, dinini güzelce öğretmesi, onlara güzel örnek olması, edep ve ahlakla yetiştirmesi, helal lokmayla büyütmesi, zamanı gelince evlendirmesi gibi ana babanın çocuklarına karşı olan görevlerini saydı. Bunları duyan genç, ana babasının bunların hiçbirini yapmadığını, din adına hiçbir şey bilmediğini hatta kendisine de herkesin kötü gördüğü bir isim koyduklarını söyledi. Bu durumu öğrenen Hz. Ömer (r.a.) evladını şikâyete gelen adama çıkışarak:

- Be adam! Gelmiş bir de bana oğlunu şikâyet ediyorsun. Hâlbuki sen onun hakkını çiğnemiş ve o sana kötülük etmeden sen ona kötülük etmişsin. “Evladınıza ikram edin, ana-babanın sizde hakkı olduğu gibi evladınızın da sizde hakkı vardır.” demiştir. Evladını şikâyete giden adam azarı kendi işitince mahcup oldu. Bu örnekte olduğu gibi “Bu nesil nereye gidiyor?” diye şikâyet ederken acaba bizler ana baba olarak üzerimize düşeni ne kadar yaptık?

Yüce Allah (c.c.) Kur’an-ı Kerim’de:

“Ey iman edenler! Kendinizi ve ailenizi, yakıtı insanlar ve taşlar olan ateşten koruyun.” (Tahrim,6) buyuruyor.

Ayet bu kadar açıkken biz anne babalar çocuklarımıza dinini, diyanetini ne kadar öğrettik? Allah ve peygamber sevgisini layıkıyla verebildik mi? Kuran ve sünneti onların önünde yaşayarak güzel örnek olabildik mi? Canımız ciğerimiz olan evlatlarımız cehenneme yakıt olmasın diye uykularımız kaçtı mı hiç?

Sevgili Peygamberimiz (s.a.v.) diyor ki:  “Hepiniz çobansınız; hepiniz güttüğünüz sürüden sorumlusunuz. Devlet reisi de bir çobandır ve sürüsünden sorumludur. Erkek, ailesinin çobanıdır ve sürüsünden sorumludur. Kadın, kocasının evinin çobanıdır ve sürüsünden  sorumludur. Hizmetkâr, efendisinin malının çobanıdır; o da sürüsünden sorumludur. Netice itibariyle hepiniz çobansınız ve güttüğünüz sürüden sorumlusunuz.” (Buhârî, Cum’a 11,  Müslim, İmâret 20.)

 Peki Sevgili Peygamberimizin vurguladığı bu sorumluluğumuzu yerine getirebildik mi? Sevgili Peygamberimizin Hz. Enes’i (r.a.) ve Hz. Ali’yi (r.a.) yetiştirirken uyguladığı sevgi ve şefkat odaklı eğitim yöntem ve tekniklerini örnek alarak bizler de çocuklarımıza uygulayabildik mi?

Hz. Ali “Çocuğun kalbi ekilmemiş tarlaya benzer, ne eksen tutar." demişken biz ne ektik de karşılığını alamadık? Buğday ektik de arpa mı biçtik? Yaşantımızla çocuğumuz bizden edebi öğrenebildi mi? Yine Hz. Ali (r.a.): Bir denize bir damla içki düşse ve o deniz kurusa kuruduğu yerde ot bitse ve o otu bir koyun yese o koyunun ne etini yerim ne de sütünü içerim.” demişken bizler helal ve haram hassasiyetine ne kadar dikkat ettik? Nasıl ki eğri cetvelden doğru çizgi çıkmazsa haram giren vücuttan da güzel davranışlar çıkmaz. Hz Ali (r.a.) “İnsanın kıymeti ahlakının güzelliği kadardır.” demişken bizler ahlakımızla ne kadar kıymetli olabildik?

Abdullah b. Mübarek (k.s.):  Edebi küçümseyen kişi sünnetlerden mahrum kalmakla cezalandırılır. Sünnetleri küçümseyen ise tevhidden mahrum kalmakla cezalandırılır.” demişken biz gerçekten edebimizle, tevhid inancı üzere sünnetleri yaşayarak çocuklarımıza örnek olabildik mi?

Hasan-ı Basrî  (k.s.) “Kul, işlediği günah sebebiyle geceleri namaz kılmaktan, gündüzleri de oruç tutmaktan mahrum bırakılır.” demişken biz ana babalar işlediğimiz günahlar sebebiyle ibadetlerden uzak kaldık da acaba çocuklarımız da bunu mu örnek aldı?

Sâdî Şirâzî (k.s.): “Ashab-ı Kehf'in köpeği sadıklarla beraber olduğu için büyük bir şeref kazandı. Öyle ki Kuran-ı Kerim’e ve tarihe geçti. Lut Peygamberin (a.s.) karısı ise fâsıklarla beraber olduğu için küfre duçar oldu.” demişken biz ana babalar çocuklarımızın arkadaş çevresini, telefonda takıldığı yerleri, internetin hangi sokaklarında gezindiğini ne kadar takip ettik? Yine Sadi Şirazi (k.s.) “Ne kadar okursan oku, bilgine yakışır şekilde davranmıyorsan, cahilsin demektir.” demişken ne kadar bilgi sahibi olduk bilgilerimize ne kadar uygun davrandık ve çocuklarımıza ne kadar örnek olabildik?

Yusuf Has Hacib  “İnsanlara kaba söz söyleme. Kaba söz, alev alev yanan bir ateştir. Onu ağzından çıkardığında, evvela kendin yanarsın.” demişken biz ana babalar acaba ağzımızdan çıkanlara ne kadar dikkat ettik? Küfür ve kaba sözlerden ne kadar uzak durduk? Yoksa farkına varmadan kendimizi ve evladımızı mı yaktık?

Cüneydi Bağdadi (k.s.): “Dünyanın bir saati, ahiretin bin yılından kıymetlidir. Zira orada kurtuluşa kavuşturacak bir amel işlenemez.” demişken bizler zamanın kıymetini ne kadar bildik? İçinde bulunduğum vakit, sahip olduğum nimetlerin en değerlisidir şuuruyla, okuduğumuz kitaplarla, yaptığımız ibadetlerle, gayret gösterdiğimiz vakıf ve dernek hizmetleriyle, sonsuz ahiret hayatının bu zaman sermayesi ile kazanılabileceğini,  zamanın bir saniyesinin dahi boşa harcanmayacak kadar değerli olduğunu yaşayarak çocuklarımıza öğretebildik mi?

Büyük devlet adamı Fatih Sultan Mehmet çocukluğunda epey hareketli bir çocuktur belki bir o kadar da yaramaz. Bir gün babasını kızdıracak kadar yaramazlık yapınca babası II. Murat Han: “Ne kadar yaramaz bir çocuksun, senden adam olmaz.” diye Fatih’e kızar. Bunu duyan  büyük veli Akşemseddin Hazretleri ise gülümseyerek; “Peder ne der… Kader ne der…” der.

İşte senden adam olmaz denilen Fatih hem de öyle bir adam oldu ki Sevgili Peygamberimiz  Hz. Muhammed’in (s.a.v.)  “İstanbul, bir gün fetholunacaktır. Onu fetheden asker ne güzel asker, onu fetheden komutan ne güzel komutandır.”  Sözlerine mazhar oldu. Ne mutlu ona ki Peygamber övgüsü aldı ne mutlu ona ki bir çağı açıp bir çağı kapattı.

 Velhasılı kelam dostlar bu gençlik nereye gidiyor? “Bunlardan adam olmaz.” gibi eleştirilerden hareketle her ne kadar haklılık payı olsa da ben bu yazımda biraz  “çuvaldızı evlatlarımıza batırmadan iğneyi kendimize batırmayı” tercih ettim. Bugün gençlerimizdeki bazı olumsuz davranışları görünce Sultan II. Mahmut Han’n bizi yıllar öncesinden uyararak: “Çocukları dini eğitimle terbiye etmezsek Allah bizi gazabıyla terbiye edecek.” sözünün ne kadar da önemli olduğunu bir kez daha anladım.

Ne mutlu “Ben çocuğumun din eğitimini hakkıyla  verdim.” diyebilen anne babalara. Biz anne babalar üzerimize düşeni yapıp iyi örnek olduğumuz müddetçe yeni nesilden endişe etmeye gerek yoktur. Ben inanıyorum ki bizim “Senden adam olmaz.” denilen çocuğumuz bile bir çağ açıp bir çağ kapatacak kapasiteye sahiptir elhamdülillah. Yeter ki biz anne babalar üzerimize düşeni yapalım. Az sayıda olumsuz davranış sergileyen gençleri görüp de ümitsizliğe düşmeye gerek yok. Edebiyle, ilim irfanıyla, çalışkanlığıyla gümbür gümbür öyle bir “Âsımın Nesli” geliyor ki onları gördükçe ülkemizin geleceği adına sevincim kat kat artıyor. Onun için dostlar biz anne babaları bilmem ama ben gençliğimizden ümitliyim. Onlara güveniyorum. Gelecekte nice Fatihler görmek ümidiyle. Selam, sevgi ve duayla...